Superhelden vs. Superschurken

De situatie in de wereld begint steeds meer op een DC Comics stripverhaal te lijken, getypeerd door superhelden, aartsrivalen en superschurken. Verwarrend genoeg zien we op het politieke wereldtoneel een steeds wisselde de rol van de held en de schurk. Voor de conservatieven in Amerika is Donald Trump de superheld, terwijl de liberalen hem als de ultieme slechterik zien. In Nederland zien veel linkse stemmers Jesse Klaver of Alexander Pechtold als superhelden, terwijl de andere helft van Nederland ze liever onder een tram terecht zien komen. De positie van de superheld en de schurk die in een goede verhaallijn voor iedereen duidelijk is, is in onze huidige wereld compleet afhankelijk van waar men staat in de cultuuroorlog die momenteel gaande is.

 

trump-dc

 

De eerstvolgende keer dat je een film kijkt waarin een duidelijke ‘good guy’ en ‘bad guy’ de hoofdrol spelen, stel je dan eens voor dat tijdens de film de rollen continu worden omgedraaid waarbij de ‘good guy’ ineens de ‘bad guy’ wordt, en andersom. Zou je het verhaal nog kunnen volgen? Weet je op een zeker moment nog ‘voor wie je bent’? Je opvattingen over goed en kwaad zullen steeds moeten veranderen en binnen mum van tijd zal je niets meer van de motivaties van de hoofdrolspelers begrijpen en wordt het verhaal steeds rommeliger en vager.

 

Of stel je voor dat je in een bioscoop zit waar tijdens de film de helft van het publiek continu fluit en “boeee!!” roept, terwijl de andere helft van de zaal op dezelfde momenten juicht en applaudisseert. Hoe groot schat je de kans in dat mensen nog vóór het einde van de film met elkaar op de vuist gaan?

 

De verhaallijn van een goed boek of een Hollywood actiefilm is niet zoals een sportwedstrijd waar twee teams elk hun eigen supporters hebben. In een goede en duidelijke verhaallijn is het onderscheid tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ voor iedereen duidelijk (behalve misschien voor psychopaten) omdat ieder mens over een set universele waarden beschikt.

 

Voor de meeste mensen is de huidige (politieke) situatie in de wereld uitermate verwarrend en dat komt omdat de klassieke verhaallijn niet langer duidelijk is. We delen geen universele waarden meer of ze zijn niet duidelijk. Tegenwoordig moet je bij steeds meer maatschappelijke kwesties eerst voor jezelf bepalen hoe je in het verhaal staat; wat voor jou goed of slecht is, wie de held en wie de schurk is. De verhaallijn is een kwestie van perspectief geworden en is niet meer voor iedereen hetzelfde. Ongeacht je keuze zal de helft van de bevolking steevast anders kiezen. De wereld is nog nooit zo gepolariseerd geweest als nu.

 

Je bent vóór meer immigratie tégen. Vóór Europa of tegen. Voor het Koningshuis of tegen. Voor de Islam of tegen. Voor Trump of tegen. Voor Putin of tegen. Voor Geert Wilder en Thierry Baudet of tegen. Voor vaccinaties of tegen. Voor klimaatsverandering of tegen. Voor religieus onderwijs of tegen. Voor orgaandonatie of tegen. Voor abortus of tegen. Voor homohuwelijken of tegen. Voor genderneutraliteit of tegen. Voor ritueel slachten of tegen. Voor kindhuwelijken of tegen. Voor rituele besnijdenis of tegen. Voor boerka’s in het openbaar of tegen, enz, enz. De wereld lijkt op elk vlak continu verdeeld in twee kampen.

 

 

In het katholieke Europa van de middeleeuwen deelde 99% van de bevolking een ‘central narrative’; een zelfde set waarden en waarheden. Iedereen wist het verschil tussen goed en kwaad. Het belangrijkste was om God te eren en de Duivel te weerstaan en iedereen wist wie van deze twee wie was. Maar de Renaissance, het Protestantisme, de Reformatie, de Verlichting, de Industriële revolutie, Kapitalisme, Fascisme, Communisme, Nazisme, Existentialisme, Modernisme, Absurdisme, New Age-isme en Postmodernisme hebben de gemeenschappelijke waarden vernietigd en een veelvoud aan waarden en verhaallijnen voortgebracht. Vandaag de dag draait alles om subjectiviteit en relativisme. Iedereen heeft blijkbaar recht op zijn of haar ‘eigen waarheid’ en ‘eigen mening’ en alles en iedereen dient ‘gerespecteerd’ te worden, wat dat in de praktijk dan ook mag betekenen.

 

De beroemde filosoof Nietzsche verklaarde dat God dood is. Anderen beweerden dat de God van de Thora, Bijbel en Koran in feite de Duivel is (en altijd al is geweest). De Joden, Christenen en Moslims verklaren allemaal dat hún God de enige ware God is. Zelfs de rollen van God en de Duivel (als superheld en superschurk) zijn dus uitwisselbaar, waardoor ook begrippen als ‘goed’ en ‘kwaad’ niet langer een vaste betekenis hebben. Wat de conservatieven God en ‘goed’ noemen, is voor de liberalen de Duivel en het ‘kwaad’, en andersom. Dat maakt de verwarring niet alleen compleet, maar heeft ons ook op een punt gebracht waarin onderlinge vijandigheden snel een hoogtepunt (of dieptepunt) zullen bereiken. Het is zo langzamerhand een onhoudbare situatie geworden, met alle mogelijke gevolgen van dien.

 

De conservatieven associëren zich met extreem individualisme en verafschuwen elke vorm van collectiviteit, terwijl de liberalen zich wikkelen in politieke correctheid, multiculturalisme, tolerantie en ‘virtue signalling’; de expressie van morele waarden om de eigen positie in een sociale groep te verbeteren. Het menselijke ras heeft zijn rationele verstand compleet verloren!

 

Kijk naar Amerika. Wat de helft van de bevolking als waarheid beschouwd, is voor de andere helft een keiharde leugen. De twee partijen –de liberalen en conservatieven- zijn elkaars tegenpolen, zoals aartsrivalen in een DC Comic stripverhaal. Zelfs de media komen met twee varianten van de waarheid; het echte nieuws (wat jouw kant vertelt) en nep-nieuws (wat de anderen vertellen). Amerika is een gebroken samenleving waar een nieuwe burgeroorlog bijna onvermijdelijk is en het zal niet lang duren voor we in Nederland (en Europa) in precies dezelfde situatie terecht komen.

 

Stel je voor dat je elke dag op je werk, op straat, in de supermarkt, in het nieuws en op de televisie geconfronteerd wordt met mensen die je directe tegenpool zijn. Dat je elke dag moet samenwerken met mensen wiens –in jouw ogen- extreem domme meningen je bloed doen koken en die -omgekeerd-  jou meningen continu aanvallen. De omgang met anderen is een kwestie van op eieren lopen, fluwelen handschoenen aantrekken en woorden op een weegschaal leggen, want voor je het weet voelt iemand zich beledigd of gekwetst. Dát is de samenleving waarin we momenteel leven.

 

Waarom houden zoveel mensen van superhelden-films? Omdat superhelden de grootste bedreigingen, conflicten en wereldproblemen kunnen oplossen. Een superheld kan de mensheid verlossen van het kwaad. Superhelden zijn de vleesgeworden menselijke fantasie die een einde kunnen maken aan deze zieke wereld. Superhelden zijn de plaatsvervangers van de oude (Griekse) Goden en Halfgoden.

 

De meeste mensen verkeren in een permanente staat van cognitieve dissonantie omdat ze continu geconfronteerd worden met tegenstrijdige meningen en berichtgevingen die de werkelijkheid vanuit tegengestelde perspectieven belichten. Om dit zoveel mogelijk te vermijden gaan mensen liever met gelijkgestemden om, met mensen die op dezelfde manier denken en zoveel mogelijk dezelfde meningen delen. Veel mensen voelen zich ook steeds vaker verontwaardigd en wentelen zich graag in slachtoffergevoelens en zelfmedelijden. Met name de zogenaamde Social Justice Warriors, de linkse Islam apologeten, de Zwarte Piet haters en andere linkse fascisten lijken verslaafd te zijn aan het slachtofferschap.

 

Maar mensen kunnen elkaar niet blijvend negeren en kunnen zich niet verstoppen voor de rest van de wereld. Mensen zullen altijd geconfronteerd blijven worden met andere meningen en door anderen beschuldigd worden van domheid of andere termen die bedoeld zijn om andersdenkenden te vernederen. Dit maakt mensen enkel nog kwader waardoor ze nog sterker in hun eigen overtuigingen gaan staan, zelfs al wordt men geconfronteerd met keiharde bewijzen die aantonen dat hún visie op de werkelijkheid onjuist is. Dit fenomeen noemen we cognitieve dissonantie.

 

De wereld wordt op deze manier steeds meer gepolariseerd en mensen verharden steeds meer in hun eigen meningen, standpunten en religies. Niemand stapt ooit vrijwillig over naar de andere zijde. Dit kan uiteindelijk maar tot één ding leiden: oorlog. Elk land en elk continent zal vroeg of laat ten onder gaan aan burgeroorlogen en er is maar één groep mensen die hier baat bij heeft; de globalisten, de financiële elite, de onzichtbare macht achter de politiek leiders.

 

Elke oorlog begint als een ‘cultuur-oorlog’ die decennia lang als een veenbrand onder het oppervlak kan blijven smeulen en goed regeren -in het belang van het land en haar inwoners- onmogelijk maakt. Wanneer de regering uiteindelijk valt, begint het tijdperk van de Caesars en is een langdurige fysieke oorlog onvermijdelijk, net als in de tijd van Caesar. De geschiedenis zal zich herhalen, tenzij we als collectief, als Vaderland liefhebbende Nederlanders een einde maken aan de zittende machten.