Het illegale eigendom van de rijken

De eerste die een stuk land omheinde en zei: “Dit is van míj”, was de ware grondlegger van de burgerlijke maatschappij. Hoeveel misdaden, oorlogen, moorden, hoeveel nood en ellende, hoeveel verschrikkingen had één iemand de mensheid kunnen besparen, als hij de palen uit de grond gerukt had en tegen zijn medemens had gezegd: “Luister niet naar deze bedrieger. Vergeet niet dat de vruchten van de aarde iedereen toebehoren, en de aarde aan niemand!” – Jean-Jacques Rousseau

 

In de ogen van de Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) was het privébezit dat de mensen in rijken en armen scheidde. De rijken schiepen staat en wet. De rijken gaven de armen werk en dwongen hen daarmee in een afhankelijkheidspositie van waaruit geen weg meer terug naar gelijkheid van alle mensen was. Is de situatie in driehonderd jaar tijd ook maar íets veranderd?

 

Er is geen belangrijkere politieke kwestie dan “eigendom” en de vraag of een willekeurig mens tot in de eeuwigheid een stuk van onze aarde voor zichzelf mag kopen of toe-eigenen. De elite van de wereld heeft dit recht duizenden jaren geleden al opgeëist; dit is de basis van hun macht. Het begrip “eigendom” is daarom de eerste en meest belangrijke politieke kwestie die aangepakt dient te worden als we streven naar een betere wereld, gelijke kansen en eerlijke verdeling van rijkdommen.

 

Het volgende gedachte-experiment laat duidelijk het belangrijkste verschil zien tussen communisme, kapitalisme en een meritocratische bestuursvorm:

Nederland behoort toe aan alle inwoners van Nederland, en we stellen ons voor dat alle grond binnen onze landsgrenzen wordt verdeeld over alle inwoners. Iedereen krijgt een evenredig stuk grond toegewezen. Natuurlijk zal de grootte van dit stukje continu veranderen vanwege het wisselende aantal inwoners als gevolg van geboorte, sterfte, immigratie en emigratie, maar het principe moge duidelijk zijn.

 

Communisme

Als Nederland een communistisch land zou zijn, dan zou elke Nederlander recht hebben op een even groot stuk land. Niemand zou een groter stuk krijgen, en niemand een kleiner stuk. Iemand kan alleen een stuk land bezitten zolang hij leeft. Na iemands dood valt het stuk grond weer in handen van de Staat en zal –strikt hypothetisch- doorgegeven worden aan de eerst volgende geborene. Dit is een systeem van absolute gelijkheid, maar alle motivatie om harder te werken is verdwenen omdat je nooit een groter stuk land zult kunnen kopen.

 

Kapitalisme

Maar Nederland is een land met een kapitalistisch systeem, en dus betekent dit dat de superrijken grote delen of zelfs hele provincies van het land zouden kunnen kopen en tot in de eeuwigheid kunnen bezitten, terwijl de rest van de bevolking moet vechten om de resterende en steeds minder wordende lapjes grond. Terwijl een handvol Nederlanders veel meer grond bezit dan waar ze eigenlijk recht op hebben (en nodig hebben), krijgt het overgrote deel van de Nederlanders een veel kleiner stukje dan wat ze eigenlijk verdienen en nodig hebben om op te kunnen wonen en leven. Sommige Nederlanders vallen helemaal buiten de boot en kunnen helemaal geen land kopen, en zullen hun hele leven een zwervend bestaan moeten leiden. Voor alle toekomstige generaties is het maar de vraag of er op een zeker moment überhaupt nog land is om te verdelen. Als het aan de links-georiënteerde Nederlanders zou liggen, dan zou iedereen die voet over de grens zet (ongeacht afkomst of achtergrond) ook direct een stuk land moeten krijgen, al gaat dit ten koste van de eigen kinderen en ook al is er sprake van schaarste. Dit zal de rijken niet schaden, want hun grond en toekomst is al veilig gesteld.

 

De superrijke kapitalisten bezitten al grote delen van de wereld; het is van hún en niemand anders. Investeerders, koningshuizen en adel, dynastieke families, banken, corporaties en schatrijke oligarchen bezitten enorme delen van de aarde. Zo zijn er bijvoorbeeld verschillende landen die grote delen van de Noordpool “claimen”. Maar als een land ergens aanspraak op wil maken, dan kun je ervan uitgaan dat achter deze claim een aantal schatrijke oligarchen staat die het land willen hebben om grondstoffen te delven. Pas als er niets meer uit de bodem gehaald kan worden dan interesseert het ze niet wat er met het land gebeurd, en laten het totaal verwoest en verontreinigd achter. Zoals Rousseau al schreef, is grondbezit de eerste en meest fundamentele oorzaak van de enorme ongelijkheid in de wereld, en dus óók in Nederland. Grondbezit en privé-eigendom zijn de pijlers van het kapitalistische systeem van privileges.

 

Meritocratie

In een meritocratie, hebben diegenen die het hardst werken, het slimste zijn of het meest getalenteerd zijn, recht op een groter stuk land dan gemiddeld; zij hebben recht op een beloning voor hun meritocratische inzet voor de samenleving als geheel. Andersom, zullen mensen die te lui zijn om te werken of absoluut geen inzet tonen of aandrang voelen om een positieve bijdrage te leveren aan de samenleving, evenredig gekort worden en dus een kleiner stukje grond krijgen dan gemiddeld.

 

Diegenen die recht hebben op een groter stuk land, behouden dit recht alleen gedurende hun leven. Na hun overlijden vervalt de grond weer in handen van de samenleving en zal opnieuw aan iemand anders toebedeeld worden. Het is dus niet mogelijk om het vergaarde land generatie op generatie over te dragen, waarbij elke generatie de opbrengsten van het land weer kan gebruiken om nieuw grondgebied te kopen waardoor een nieuw elite zou kunnen opstaan.

 

Andersom, zullen diegenen die door hun geringe inzet slechts een klein lapje grond in hun bezit hadden, dit tekort niet aan hun familie of kinderen kunnen doorgeven; de zonden van de ouders zullen in een meritocratie nooit overgaan op de kinderen. Alle kinderen krijgen bij de start van hun leven een gelijke kans om zichzelf optimaal te kunnen ontwikkelen, ongeacht de sociale positie van hun ouders.

 

Binnen een meritocratische samenleving bestaat er niet iets als een permanente dynastieke elite. Er bestaat geen netwerk van privileges. Er bestaat geen onoverbrugbare kloof tussen armen en rijken. Er bestaan geen families met zoveel geld, macht en invloed dat zij de (wereld)politiek kunnen beïnvloeden. Mensen worden enkel beloond overeenkomstig hun eigen inzet en verdienstelijkheid. Niemand zou delen van onze aarde mogen bezitten en tot in lengten van dagen binnen hun eigen familie mogen houden, ten koste van andere families en alle toekomstige generaties wereldbewoners. De aarde behoort alle mensen toe!

 

Een meritocratisch systeem reflecteert de gelijkheid en rechtvaardigheid van een communistisch of socialistisch systeem, maar biedt eveneens de stimulans van het vrije-markt kapitalisme. Mensen mogen geld verdienen en “rijk” worden. Maar aan het einde van iemands leven keert alle verworven grond of rijkdom weer terug naar de samenleving; niets kan meer blijven hangen aan de gouden strijkstokken van de superrijken.

 

Meritocratie is het enige rechtvaardige alternatief voor de Westerse kapitalistische democratie of communisme. Het voorkomt het gebrek aan motivatie binnen communisme en voorkomt alle excessen in hebzucht en landjepik binnen een ongecontroleerde kapitalistische samenleving. Welk rationeel individu zou tégen een dergelijk systeem zijn dat gelijke kansen waarborgt, waarbij elke generatie weer met een schone lei kan beginnen. Iedereen begint altijd aan dezelfde startlijn, niemand kan een winnende positie kopen of krijgen, enkel op basis van een achternaam of afkomst. De financiële elite, de superrijken van deze aarde en hun gekochte politici, zullen er alles aan doen om de opkomst van een Meritocratie tegen te gaan. Een meritocratische samenleving betekent het einde van onze zelfzuchtige, oorlogszuchtige en psychopathische machthebbers, en het einde van hun eeuwenlange macht en rijkdom hier op aarde.

 

In de hele menselijke geschiedenis bestaat er geen enkele “wet” die verderfelijker, absurder en onrechtvaardiger is dan de wet waardoor mensen tot in de eeuwigheid delen van de aarde voor zichzelf kunnen kopen en bezitten. En door wie is deze wet ooit ingesteld? Door koningen en adel uit vroeger tijden. En door wie wordt deze wet in stand gehouden? Door koningen en adel van tegenwoordig, bijgestaan door de moderne oligarchen en schatrijke dynastieke families. Zoals altijd heeft deze elite diefstal weten te legaliseren, maar enkel voor zichzelf. De rijken hebben de wetten altijd aan hun kant. Hoe achterlijk en apathisch zijn we met z’n allen om dit toe te staan? Waarom is er geen enkele politieke partij die het begrip “eigendom” kritisch tegen het licht wil houden? Om de simpele reden dat elk van de gevestigde partijen in de binnenzak van de elite zit.

elite-carving-the-world

Zowel de elite als de politiek hebben schijt aan mensenrechten, schijt aan eerlijk verdeling en schijt aan eerlijke kansen. De elite heeft haar rijkdom en macht letterlijk via grondbezit verkregen, al eeuwen geleden en tot op de dag van vandaag. Als we af willen van de elite en onze corrupte politici, hoeven we enkel een 100% erfbelastingwet in te voeren; een Robin Hood-tax voor de superrijken. Alleen dan kunnen we werkelijk vrij zijn de meester-slaaf cultuur en alle (gemaakte) armoede uit de wereld verbannen. We kunnen pas werken aan een betere wereld als de elite van al haar macht en invloed is ontdaan. Een betere wereld is pas mogelijk als alle hebzuchtige politici zijn vervangen door intelligente “wijze” mensen die streven naar een meritocratische samenleving. En de enige manier om hiermee te beginnen, is níet langer te stemmen op een van de gevestigde politieke partijen, zélfs niet op lokaal niveau!

 

Net als de filosoof Rousseau, geloven wij in het goede in de mens. De mens wordt vrij geboren en is niemands “eigendom”. Elke mens verdient een eerlijke en gelijke kans om zichzelf te ontwikkelen op een manier die het beste bij hem of haar past. Vergeet het kapitalisme en vergeet onze schijn-democratie! Alleen een meritocratische samenleving geeft alle mensen een eerlijke kans.

 

Kapitalisme geeft mensen wat ze willen. Meritocratie geeft mensen wat ze nodig hebben. Wat je wilt, is meestal niet wat je nodig hebt.