Kapitalisme – een slavencultuur

Het kapitalistische systeem laat mensen zichzelf met opzet ongelukkig voelen. Zo laat de cosmetica-industrie mensen zichzelf lelijk voelen. Als iedereen zichzelf mooi zou voelen en als iedereen tevreden zou zijn met zijn of haar uiterlijk, dan zou er geen enkele behoefte meer zijn aan cosmetica en zou de hele cosmetica-industrie overbodig zijn. Daarom is het voornaamste doel van deze industrie dat zoveel mogelijk mensen zich ongelukkig of ontevreden voelen over hun uiterlijk. De cosmetica-industrie voorziet echt niet in een “natuurlijke” behoefte aan cosmetica. Integendeel, de cosmetica-industrie investeert jaarlijks miljarden aan advertentiekosten om mensen zich “niet mooi genoeg” te laten voelen. De laatste jaren wordt de industrie daarbij geholpen door trends als “selfies” en bekende “vloggers”. Volgens cosmetica-specialist Helen Beddow besteden vrouwen grotere budgetten aan cosmetica omdat ze beseffen dat ze op elk ogenblik klaar moeten zijn voor de camera. Zo is elke industrie erop gericht om eerst de behoefte te creëren, en vervolgens hun aanbod aan te prijzen.

 

De schoonheids-industrie laat mensen zichzelf vies voelen.

De gezondheids-industrie en farmaceuten laten mensen zichzelf ziek voelen.

De amusements-industrie laat mensen zichzelf minderwaardig aan beroemdheden en mediasterren voelen.

De religie-industrie laat mensen zichzelf slecht en zondig voelen.

De financiële-industrie laten mensen zichzelf arm voelen.

De social media-industrie laat mensen zichzelf alleen en geïsoleerd voelen.

 

Dit zijn allemaal manifestaties van ons alom geprezen kapitalistische systeem, een systeem met slechts één doel; schatrijk worden over de ruggen van de makkelijk te manipuleren mede-mens. Kapitalisme is niets anders dan een verdien-model. Al deze industrieën draaien om het creëren van een behoefte door handig in te spelen op onze diepgewortelde en natuurlijke behoefte om “geaccepteerd te worden”. Maar in plaats van deze behoefte op een natuurlijk manier te beantwoorden, worden mensen massaal wijsgemaakt dat acceptatie afhangt van hun uiterlijk, hun kleding, hun lichaamsgeur, de prijs van hun huis, het merk van hun auto, of zelfs het merk van hun mobiele telefoon.

 

Alles draait om het creëren van de vraag naar hun producten door ons wijs te maken dat we iets “missen”, om vervolgens de remedie voor ons probleem voor veel geld aan te bieden. Elke verkoopstrategie verloopt altijd en overal volgens precies hetzelfde mantra:

a) je hebt ons product nodig;

b) als je ons product niet hebt, dan kom je iets tekort;

c) anderen hebben ons product al en komen niets tekort, alleen jij;

d) alleen ons product kan je tekort wegnemen;

e) met ons product ben je weer net zoals iedereen. Je zult succesvoller zijn, gelukkiger zijn, en meer zelfvertrouwen hebben.

 

Wat is de grootste (onbewuste) menselijke angst? Om niet geaccepteerd te worden binnen je leefomgeving! Iedereen is op een of andere manier altijd bezig om aardig gevonden te worden, mooi gevonden te worden of gewaardeerd of geliefd te worden. Zelfs mensen die doorgaans anderen lastig vallen, treiteren, regelmatig fysiek geweld gebruiken of crimineel gedrag vertonen, doen dit veelal om binnen hun eigen groep geaccepteerd te worden.

 

Niemand wil anders of minder zijn dan anderen. Niemand wil buiten de boot vallen of verstoten worden. Maar massa’s mensen kúnnen helemaal niet meekomen met de laatste trends, omdat ze simpelweg het geld niet hebben of omdat het niet in hun aard zit om achter de massa aan te lopen. Maar ook voor deze mensen heeft het kapitalisme een product ontwikkeld waarmee ze alsnog geld kunnen verdienen; anti-depressiva.

 

Op alle fronten is het kapitalisme -het systeem dat eveneens tot vergaande individualisering heeft gezorgd- bezig om de kloof tussen de producenten en consumenten (de rijken en de armen) onoverbrugbaar groot te maken. We leven is een maatschappij die gedomineerd wordt door een collectief gebrek aan eigenwaarde. Onze hele samenleving draait om wat we níet hebben, wat we missen en wat we nodig zouden hebben om tot “verlossing” te komen. En alleen onze meesters, de elitaire kapitalisten, kunnen ons bieden wat we nodig hebben. Maar om hun producten te kunnen kopen, moeten we het merendeel van ons leven 5 of soms zelfs 6 dagen per week veelal geestdodende arbeid verrichten. Dit is hoe de elite ons in het gareel houdt, hoe ze ons mak en volgzaam houden. Zolang mensen continu bezig zijn om hun hoofd boven water te houden en druk bezig is met zichzelf, zal niemand in opstand komen.

 

De meeste mensen in onze samenleving proberen elk moment van de dag slaafs aan één of andere vorm van perfectie te voldoen. Maar iedereen faalt, waardoor de hoeveelheid depressieve mensen alsmaar toeneemt. Iedereen hunkert naar perfecte vrienden en een perfecte partner, een perfect huis, de perfecte baan, de perfecte kinderen en het perfecte leven. De werkelijkheid is niet langer goed genoeg. In dit hyperwerkelijke tijdperk is de realiteit onherroepelijk een teleurstelling. Dus geven mensen massaal grof geld uit om aan deze werkelijkheid te ontsnappen. We moeten zien te ontsnappen aan de tirannie van het imago (en merk), in al haar verschijningsvormen. De wereldwijde reclame-industrie behoort tot de meest geharde industrie ter wereld. Het enige doel van deze industrie is mensen ervan te overtuigen dat ze -op wat voor manier dan ook- minderwaardig of incompleet zijn.

 

De fundatie van het kapitalistische systeem is niet economisch, maar psychologisch. Kapitalisme gedijt op onze angsten en onzekerheden en de PR-machines weten precies hoe ze de massa moeten manipuleren. De elitaire kapitalisten hebben zich onmisbaar gemaakt door de wereld compleet afhankelijk van ze te maken. Hun imperium is gebouwd op angst, op mensen zichzelf slecht en onzeker te laten voelen, om mensen afhankelijk te maken, om ze bang voor grote veranderingen te maken, bang voor hun eigen verantwoordelijkheden, bang om op te staan en in verzet te komen. Wordt het geen tijd om dezelfde psychologische trucs tegen de elite te gebruiken?!

banner_10

Het alom geprezen kapitalisme is een economische ideologie met slechts één doel: ervoor zorgen dat een kleine en selecte groep mensen een buitenproportionele hoeveelheid geld en macht kan verwerven. Dit tegennatuurlijke systeem kan enkel bestaan in combinatie met “democratische” bestuursvormen. De democratie is in de afgelopen decennia volledig gekaapt door het kapitalisme waardoor deze twee woorden praktisch onafscheidelijk van elkaar zijn geworden; het democratisch kapitalisme. Om de ware betekenis ervan te maskeren werd deze term dankzij slimme propaganda een synoniem voor vrijheid en welvaart. Intussen weten we allemaal waar “Freedom and Democracy” toe geleid hebben.

 

Zowel democratie als kapitalisme hebben absoluut níets met vrijheid, welvaart of eerlijkheid te maken. Het zijn de geweldloze machtssystemen bij uitstek, ontworpen en geperfectioneerd door de elite om de mensheid te beroven van alles wat er werkelijk toe doet in het leven. Democratisch kapitalisme is daarmee niets anders dan een slavencultuur.

 

Het is ondenkbaar dat we in de verre toekomst nog steeds een kapitalistische democratie zullen hebben. We zijn in staat om mensen te klonen, de meest technologisch geavanceerde wapens te maken en mensen naar Mars te sturen. Waarom zouden we dan geen simpel systeem kunnen verzinnen dat wél gelijke kansen biedt, dat wél rechtvaardig is en dat wél gebaseerd is op een eerlijke verdeling van hulpbronnen? Een dergelijk systeem bestaat al, maar de financiële elite zal er alles aan doen om dit systeem de kop in te drukken en alle kennis over dit systeem ver van het publiek af te houden.

 

Dit systeem heet een Meritocratie, ook wel een Meritocratische Democratie genoemd. Meritocratie draait om het vernietigen van alle aspecten van voorrecht, om zo te zorgen dat een vrije elite niet langer de kans krijgt om het “gewone volk” aan slavernij te onderwerpen. Het draait om het vernietigen achterlijke geloven in tirannieke Goden die miljarden mensen direct of indirect aan een theocratische vorm van slavernij onderwerpen. Meritocratie draait om het voorkomen dat kinderen de slaven van hun ouders worden maar in plaats daarvan de kans krijgen om hun talenten maximaal en in alle vrijheid te ontwikkelen.

 

Alle andere systemen draaien om geld en macht. Alleen Meritocratie draait om de maximalisatie van vrijheid en talent, en de afschaffing van alle invloeden van slavernij en privilege.