De perfecte gevangenis

De beste en meest efficiënte gevangenis, is een gevangenis zonder bewakers – waar mensen zonder morren zelf hun cel inlopen en zichzelf opsluiten. In de tweede helft van de 20e eeuw is de Oude Wereldorde (de financiële elite, de ongekozen macht achter het politieke en economische toneel) zich steeds vaker gaan richten op psychologische manipulatie van de massa, om hun macht en invloed verder uit te breiden en koste wat kost te behouden. Zonder dat de bevolking hierbij ook meer enigszins in opstand zou komen.

 

Het vergt een immense hoeveelheid geld en mankracht om een onderdrukkend regime of systeem in stand te houden, vol met bewakers, prikkeldraad, hoge muren, grenscontroles en wegblokkades. In de Big Brother samenleving zoals beschreven door George Orwell in zijn dystopische roman 1984, worden alle burgers 24 uur per dag in de gaten gehouden. In het communistische Rusland moest je altijd op je hoede zijn omdat je buurman lid van de communistische partij kon zijn, en had hij misschien de taak had gekregen om zijn woonomgeving strak in de gaten te houden. Mensen konden hun eigen vader, broer of echtgenoot soms niet eens vertrouwen. Maar hoe hou je vandaag de dag 300 miljoen Amerikanen, of 60 miljoen Britten of 17 miljoen Nederlanders continu in de gaten?

 

Als een bewaker of opzichter een 8-urige werkdag heeft, dan zijn er al drie mensen nodig om 24 uur lang één individu in de gaten te houden. Even simpel voorgesteld, heb je dus 51 miljoen Nederlanders nodig om 17 miljoen Nederlanders in de gaten te houden. Waar komen deze 51 miljoen mensen vandaan, en wie gaat déze mensen dan weer in de gaten houden? En als iedereen elkaar continu in de gaten houdt, wie gaat dan al het andere werk doen? Een dergelijk systeem houdt nog geen dag stand.

 

Instanties en organisaties zoals de Amerikaanse CIA en Homeland Security, het Britse MI5, de Israëlische Mossad of de Nederlandse AIVD, kosten extreem veel (belasting)geld en ondanks alle geavanceerde technieken kunnen zij slechts een fractie van alle burgers gelijktijdig in de gaten houden. Ook al hangt er op elke straathoek een camera en cirkelen er tientallen drones of satellieten in de lucht, 99,9% van de tijd worden deze beelden niet bekeken of geanalyseerd, om de eenvoudige reden dat er geen mensen voor zijn om dit te doen.

 

Na de eerste twee wereldoorlogen realiseerde de Oude Wereldorde zich dat tirannie (het met geweld onderdrukken van de massa) een onwerkbaar en vruchteloos systeem was. Economisch gezien had een dergelijk systeem absoluut geen enkele zin. In plaats daarvan, greep men terug een systeem dat in het oude Rome al succesvol bleek; maak de mensen onschadelijk door ze te geven wat ze willen. Oftewel, geef het volk brood en spelen.

 

Wat mensen boven alles willen, is fantasie, escapisme, een schijnbare uitvlucht van de werkelijkheid. Mensen willen afgeleid worden van hun saaie dagelijkse routine vol met verplichtingen, van hun 40-urige geestdodende werkweek of van hun drooggelopen liefdesrelatie. Soaps, reality-TV, talentenshows, reclames, films, glossy maandbladen en roddelbladen geven mensen een alternatieve werkelijkheid vol met mooie succesvolle mensen, glitter en glamour.

 

Als mensen eenmaal verslaafd zijn aan de beelden van deze fictieve (maar in hun ogen echt bestaande) werkelijkheid, dan kunnen en willen ze niet meer zonder. De meeste mensen zijn verslaafd aan de rijkdom en glitter, de celebrities en aandacht die in hun eigen leven ontbreekt. Met name jongeren kijken op naar leeftijdsgenoten die “het gemaakt hebben”. Ze vereren BN’ers, voetballers en artiesten en dromen van een even succesvol leven als hun idolen. Op Facebook kunnen mensen zich gemakkelijk een nieuwe identiteit aanmeten en hun saaie leventje presenteren alsof ze alle dagen feesten. Voor mensen die wat meer spanning in hun leven willen zijn er tal van datingsites voor zowel alleenstaanden als getrouwden. Hoe moreel verknipt moet je als ondernemer zijn om over de ruggen van getrouwde stellen je geld te verdienen?

 

Zolang mensen op elk gewenst moment van de dag hun afleiding hebben, zullen ze nooit in opstand komen. Ze klampen zich liever vast aan een namaakwereld dan de waarheid te accepteren. Veel mensen blijven liever dromen en hebben helemaal geen zin om wakker te worden. Deze mensen zullen absoluut nóóit enige bedreiging voor de financiële elite en hun “democratische” systeem zijn. Zolang je krijgt wat je nodig denkt te hebben, zal je nooit het idee hebben dat je niet vrij bent; de tralies van je gevangenis zijn onzichtbaar. De heersende elite ziet geen enkele noodzaak om mensen met geweld of intimidatie op hun plaats te houden. Zolang mensen elk moment van de dag bezig zijn met zichzelf, zien ze niet in dat ze in feite gevangen zitten in hun eigen fantasie.

 

In een artikel met de naam “The Breadline and the Movies” schreef de kritische en onorthodoxe Amerikaanse econoom en socioloog Thorstein Veblen (1875-1929) dat “het Amerikaanse publiek de heersende klasse betaalt voor het amusement waarmee ze zichzelf als een soort lachgas vrijwillig bedwelmen”. Zijn artikel was een aanval op de filmindustrie in Hollywood. Hij bekritiseerde hoe films (we spreken over 1919, kort na WO I) gebruikt werden als een geraffineerde manier om burgers onder een zekere vorm van sociale controle te houden.

 

Massamanipulatie is van alle tijden. Nooit eerder gaven wereldwijd zoveel mensen zoveel geld uit aan waardeloze en vergankelijke “junk” om zichzelf maar af te leiden van hun saaie bestaan. Onze hele kapitalistische democratie draait om het produceren en consumeren van goederen en diensten waarmee de bevolking zichzelf keurig in het gareel houdt. Het is een briljant en tot in de finesses geperfectioneerd systeem, althans, voor de mensen in de top. Het domme gepeupel betaalt één derde van hun inkomen aan belasting, één derde gaat op aan hun huis en levensonderhoud, en het restant geven ze uit aan allerlei zaken die hun doen vergeten dat ze zojuist bijna al hun inkomsten hebben moeten afdragen! Wat een sukkels! Mensen betalen om letterlijk een slaaf te mogen zijn. Dit is de moderne ontwikkelde Westerse wereld waarin we leven, en dat allemaal dankzij onze gevierde “democratische” systeem.

 

Vrouwen – de ideale shopaholics

 

In vrijwel geen enkel vrouwenmagazine zal je artikelen vinden over wetenschap, geschiedenis, economie, politiek, filosofie, religie of technologie. Ook zal je niets vinden over “complottheorieën” of enig ander artikel met een kritische kijk op onze samenleving. Vrouwenbladen gaan alleen maar over uiterlijke verschijning, gezondheidskwaaltjes, kleding en accessoires, huizen en inrichting, vakanties, stylisten, diëten, roddels en beroemdheden. Wie is dik, wie is dun, wie is mooi en wie is lelijk, wie draagt wat en wie gaat met wie? Wie zijn de nieuwe sterren aan het firmament en wat doen de sterren van vroeger tijden op dit moment? Vrouwenbladen zijn van kaft tot kaft gevuld met advertenties en onnozelheden waar absoluut níemand ook maar íets wijzer van wordt. Er staat absoluut niets in waar je ook maar enigszins bij hoeft na te denken. En als er al interessante psychologische artikelen in staan, dan gaat het veelal over de ervaring van een vrouw die “op de verkeerde man is gevallen”.

 

Na jaren van feminisme zit de vrouw nog steeds vast in het frivole anti-intellectuele wereldje van Jane Austen’s “Pride and Prejudice” dat tweehonderd jaar geleden al is gepubliceerd. Het feit dat horden vrouwen zich nog steeds kunnen identificeren met de infantiele belevingswereld van een onnozele Bridget Jones, geeft al dat met name vrouwen niet kunnen ontsnappen aan de onzichtbare greep van ons Westerse systeem van psychologische onderdrukking.

 

De heersers aan de top hebben absoluut niets te vrezen van vrouwen, zolang zij hun “winkeltherapie” hebben. Geef de gemiddelde vrouw een kledingwinkel en een creditcard en ze veranderen in een oogopslag in gehoorzame consumenten die luisteren naar slogans als “drie halen, twee betalen”. Vrouwen, hoe geëmancipeerd ze zichzelf ook mogen vinden, vallen massaal onder de noemer “op-anderen-gerichte mensen” zoals David Riesman ze betitelde. Het leven van deze mensen draait om aanzien en aandacht. Ze zijn liever geliefd dan gewaardeerd en schikken zich graag naar andere mensen.

 

In het Westen is de overgrote meerderheid van de bevolking “op-anderen-gericht”, wat betekent dat ze zich met name focussen op wat anderen doen, wat anderen zeggen, wat anderen vinden, wat anderen hebben en wat anderen dragen. Op-anderen-gerichte mensen zijn de ideale slachtoffers van de kapitalistische commercie. Ze zijn gemakkelijk te beïnvloeden, uitermate ontvankelijk voor reclames en zullen zich altijd conformeren aan de massa.

 

Zijn de meest vrouwen niet op-anderen-gericht? Zijn niet alle gebruikers van Facebook op-anderen-gericht? We leven in een op-anderen-gerichte samenleving, waarin iedereen bang is om “anders” of “minder” te zijn dan anderen. Maar weinig vrouwen hebben de moed om werkelijk zichzelf te zijn. Om geïnteresseerd te zijn in “complottheorieën” of om werkelijk te willen weten hoe de wereld (en de mens) in elkaar steekt, moet je bereid zijn om vijanden te maken of “anders” gevonden te worden. Je zult je moeten afzetten tegen diegenen die je liefst willen onderdrukken. Dit is een vrijwel onmogelijke taak voor op-anderen-gerichte mensen en met name voor vrouwen. Vrouwen gaan gewoon liever gewoon even shoppen als ze niet lekker in hun vel zitten. En zal een vrouw zich “onderdrukt” of “onvrij” voelen als ze zojuist een mooie jurk of een nieuw paar schoenen heeft gekocht? In geen duizend jaar! Laat staan dat ze zich ooit tegen het huidige systeem zal gaan verzetten.

 

Je zou kunnen zeggen dat de meeste vrouwen lijden aan het Stockholm syndroom, waarbij de slachtoffers van een gijzeling sympathie krijgen voor hun gijzelnemers. Als we om ons heen kijken dan is het niet moeilijk om te begrijpen waarom onze consumptiemaatschappij het ideale meester-slaaf systeem is. Zolang de massa enkel bezig is om zichzelf af te leiden van de werkelijkheid, zal de situatie in de wereld nooit veranderen en waarschijnlijk alleen nog maar erger worden. En het enige dat de heren en dames in de top van de piramide hoeven te doen, is zorgen dat iedereen gewoon lekker zijn gang kan blijven gaan met werken en kopen.

 

In zekere zin zijn vrouwen de sleutel tot grote veranderingen. Alleen een opstand van vrouwen zou tot een nieuwe revolutie kunnen leiden, die uiteindelijk tot een nieuw systeem zou kunnen leiden. De wereld wordt geregeerd door mannelijke “energie”. De wereld draait op testosteron en veel te weinig op oestrogeen, de balans is compleet verstoord. En de enige manier om deze balans te verstellen zou vanuit de vrouwen zelf moeten komen. Het zijn juíst de vrouwen die in verzet zouden moeten komen tegen de (door mannen gedomineerde) financiële elite. Het zijn juíst de vrouwen die zich met alle recht zorgen zouden moeten maken om de toekomst van hun kinderen en onze aarde.

 

In 1976 werd in Argentinië de “Dwaze moeders” organisatie opgericht, bestaande uit moeders van honderden kinderen die zijn verdwenen onder het bewind van Jorge Videla (en de vader van Maxima, Jorge Zorreguieta). De organisatie kreeg wereldwijde aandacht en tientallen mensen zijn uiteindelijk opgepakt en gevangen gezet. Wat we nodig hebben is een wereldwijde demonstratie van Dwaze moeder die een betere, eerlijke, schone en veilige wereld voor hun kinderen opeisen. Dat alle moeders en vrouwen in opstand mogen komen tegen de onderdrukkers van hun (toekomstige) kinderen! Laat alle moeders en vrouwen demonstreren tegen de vervuilers van onze aarde. Geef de controle over moeder Aarde terug diegenen die het beste voor haar kunnen zorgen; de vrouwen!

 

Er gaan in onze samenleving enorme hoeveelheden talent verloren, enkel en alleen omdat talent een rok draagt. – Afrikaans gezegde

 

Mannen hebben het al duizenden jaren voor het zeggen en met wat voor resultaat? Als iets duizenden jaren al niet blijkt te werken, en de mondiale situatie op alle fronten verslechterd, wordt het dan niet de hoogste tijd om het over een andere boeg te gooien?