Democratie – de grote leugen

De grote leugen – Democratie is de beste bestuursvorm; alle democratieën zijn stabiel, welvarend, vreedzaam en rechtvaardig. Alle mensen zijn goed opgeleid, moreel, altruïstisch en leven in goede harmonie samen. Democratie verschaft maximale persoonlijke vrijheid en in een democratie zijn alle politici hoog opgeleid, integer, rechtvaardig en humanitair. Iedereen heeft recht op betaalbare huisvesting en heeft voldoende te eten en toegang tot gepersonaliseerd onderwijs. Zorgen en lijden bestaan niet meer en iedereen heeft toegang tot gratis gezondheidszorg. Grondstoffen, hulpbronnen en geld worden in alle democratieën eerlijk verdeeld. Binnen een democratie zijn alle mensen gelijk maar tegelijk uniek, kortom; leven in een democratie staat gelijk aan leven in een paradijs. Want kijk al die blije en gelukkige gezichten eens om je heen.

 

Okay, en nu over tot de orde van de dag; alle democratieën zijn failliet in alles behalve naam! Politici zijn corrupt, zelfzuchtig en onbekwaam en mensen leven het grootste deel van hun leven verwikkeld in een financiële strijd. De enigen die blij en gelukkig rondlopen is de ongekozen financiële en politieke elite, die aan niets en niemand verantwoording hoeft af te leggen. Maar waarom zou dit zo moeten zijn? Zou een perfecte bestuursvorm geen perfecte overheid en dus een perfecte samenleving moeten voortbrengen? Is onze democratie werkelijk het beste systeem en zullen alle generaties na ons het hiermee moeten doen? In dat geval hebben we als mensen niets meer om naar uit te kijken, want van hieruit kan het alleen nog meer erger worden en zijn alle toekomstige generaties gedoemd om op te groeien in een mondiaal totalitair systeem van meesters en slaven.

 

Democratie, voorgespiegeld als het ideale en meest rechtvaardige politieke systeem is een luchtspiegeling, een farce, een leugen. Maar de meeste mensen verkiezen een leugen boven de waarheid, omdat de waarheid vaak te hard is. Niemand heeft namelijk zin om zich echt actief in te zetten in een zelfzuchtige hedonistische samenleving als de onze, waarin mensen enkel directe en kortstondige behoeftebevrediging nastreven. Hoewel iedereen een betere wereld nastreeft, blijven ze liever achter de politieke fanfare aanlopen en slikken ze alle onzin, leugens en propaganda die politici hen voorschotelen, zolang ze zich daar maar goed bij voelen en zolang ze daar maar niets extra’s voor hoeven te doen. De Westerse kapitalistische democratie zal blijven bestaan zolang mensen zich laten manipuleren en geloven dat democratie het meest ideale systeem is, en niet weten dat er alternatieven bestaan.

banner_meritocratie

De meeste mensen wordt al vanaf de lagere school domweg aangeleerd dat onze democratie iets is waar we trots op moeten zijn. Als alternatieven worden steevast het communisme en een dictatuur aangehaald. Maar nooit wordt er gesproken over alternatieven die wél rechtvaardig zijn en die wél streven naar een ideale samenleving. En waarom niet? Omdat de machten en krachten achter het politieke toneel nooit het systeem zullen opgeven dat hen zo rijk en machtig heeft gemaakt.

 

Fervente advocaten van de democratie zijn veelal de politici die heerlijk leven op uw belastinggeld, de “captains of industry” die met hun lobby-apparaat politici omkopen, de bankiers die miljarden verdienen door het manipuleren van markten en economieën, en de media die het volk influisteren dat democratie tot verlossing leidt terwijl alle andere paden tot verdoemenis leiden. En iedereen die het hier niet mee eens is, is dom, gestoord, een afvallige, een zondaar, een anarchist, een herrieschopper, een reactionair of een revolutionair.

 

De zwakkeren van geest kiezen simpel en blind allemaal voor de “goede” kant (en zijn dus vóór de democratie) om daarmee aan te geven dat zij “slim” zijn en niet “gek” zijn (met andere woorden; zelfdenkend, autonoom, intelligent en bedachtzaam). Democratie is alles behalve de ideale bestuursvorm, maar wel het perfecte systeem om mensen onder de duim te houden. Democratie is gebaseerd op het absurde geloof dat gekozen politici allemaal intelligente en integere mannen en vrouwen zijn die plichtsgetrouw de wens van het volk vertegenwoordigen en dat zij op een onbaatzuchtige manier opkomen voor het belang van het volk. Maar als het de taak is van politici om voor onze belangen op te komen, om zich in te zetten voor een betere wereld, waarom hebben ze dit lang geleden al niet gedaan dan? Waarom leven we dan nog steeds niet in een ideale wereld? Waarom beloven ze elke vier jaar weer dat er écht iets gaat veranderen als zíj herkozen worden? En erger nog, waarom trappen de mensen hier om de vier jaar weer in?!

 

Wat is het voornaamste kenmerk van alle democratische samenlevingen? Waaraan herkennen we het enige werkelijke doel van een democratie? In ALLE gevallen zijn de rijken rijker geworden en is de kloof tussen arm en rijk intussen onoverbrugbaar groot geworden. DAT is het enige en ontegenzeggelijke doel van élke democratische samenleving!

 

Wie profiteert er het meeste van onze democratie? Het volk? Absoluut niet! Het enige transparante antwoord op deze vraag is de financiële elite, de superrijken van deze aarde. Wie waren verantwoordelijk voor de financiële crisis in 2008? Politici, de toezichthouders en de superrijken. Hoe waren zij verantwoordelijk voor de crisis? Simpel – zij hielden zich jarenlang primair bezig met uiterst risicovolle financiële handel met gegarandeerde winst voor de superrijken. Laat je niet wijsmaken dat de crisis enkel verliezers kent. Er zijn tussen 2008 en 2014 maar liefst 600 miljardairs bijgekomen! De superrijken hebben het hele systeem naar hun hand gezet zoals een casino waarbij “het huis” uiteindelijk altijd wint. En dat allemaal dankzij de medewerking van de “democratisch gekozen” politici die -met vooruitzicht op een financieel zorgeloze toekomst- elke wet aannemen die de positie van de superrijken verder versterkt en die de bevolking steeds machtelozer maakt. Neem als voorbeeld maar het draconische TTIP verdrag dat enkel en alleen corporate belangen dient.

 

Onze grote democratische leiders laten geen gelegenheid ongebruikt om ons te vertellen dat de economie aan de beterende hand is, dat de koopkracht vooruit is gegaan, dat de diversiteit van een multiculturele samenleving een verrijking is en dat banken en salarissen van topmanagers aangepakt zullen worden. Maar in de praktijk sleuren ze ons land van het ene debacle in het andere. Zonder hun zou het land in totale chaos verzanden, denken ze. Maar het zijn juist déze politici die ons land naar een financiële afgrond afsturen door hun onophoudelijke drang naar winstmaximalisatie voor hun werkelijke achterban, de banken en corporaties.

 

De superrijken van nu, zijn de koningen en koninginnen uit de middeleeuwen, maar dan in een andere vermomming. En wij zijn nog steeds dezelfde horigen en lijfeigenen -de belastingbetalers aan de schatkist- als onze voorouders. We gebruiken zelfs nog steeds het woord “schatkist”! Als iedereen krijgt wat hij verdient, wat hebben wij dan ooit gedaan om als tweederangs burgers te worden behandeld?

 

Onze “volksvertegenwoordigers” zijn niets anders dan slechte acteurs in een poppenkastvoorstelling van Jan Klaassen en Katrijn. Ze pretenderen ons te dienen, maar tijdens de voorstelling –als het goedgelovige publiek wordt afgeleid door het gekibbel tussen de twee hoofdrolspelers- roven ze de zakken van het publiek leeg. Het zijn volksverlakkers en meesteroplichters die zich na elke fout, na elke verbroken belofte en na elk vertoon van onkunde, met stroperige woorden het begrip en vertrouwen van de kiezers proberen te herstellen. Tegenwoordig schijnt een simpele “sorry” al genoeg te zijn. Het zijn meesters in liegen en bedriegen en zullen nooit een oprecht antwoord geven op welke vraag dan ook. Ze zijn er van overtuigd dat het domme of slecht geïnformeerde gepeupel al hun leugens en loze beloften als zoete koek zal slikken, mede met behulp van de media. Politici beloven van alles maar leveren niets. En toch blijven mensen elke vier jaar maar weer naar de stemlokalen gaan. En waarom?! Is het merendeel van de bevolking dan werkelijk zo stom? Leert men het dan nooit? Is dat niet de definitie van waanzin: “Steeds opnieuw hetzelfde blijven doen en toch een ander resultaat verwachten” – Albert Einstein.

 

De wereld is een gevaarlijke plek om te wonen; niet vanwege de mensen die kwaad willen, maar vanwege de mensen die daar niets tegen doen. – Albert Einstein

 

Dit citaat slaat op het merendeel van de bevolking; de “goedgelovigen” die denken dat stemmen op één van de gevestigde partijen daadwerkelijk zin heeft. De slecht geïnformeerde massa –zij die zich laten (ver)leiden door verkiezingsretoriek en de staatsmedia zoals het NOS journaal en de meeste kranten- zíj maken deze wereld tot een gevaarlijke plek om te wonen. Zíj die politici ongemoeid hun gang laten gaan zijn even verantwoordelijk voor de chaos in deze wereld als de politici en de financiële elite zelf.

 

Kijk naar Amerika; waar is de “change” die Obama beloofd had? Ook Obama bleek een politiek acteur die op zijn kleur en verschijning was geselecteerd en uiteindelijk precies hetzelfde politieke script bleek te volgen als zijn voorgangers. Met het enige grote verschil dat Bush een oorlog voerde tegen de Islam terwijl Obama de grenzen wijd open heeft gezet voor Moslims en exact hetzelfde “migratiebeleid” voert als in Europa. En zeker niet uit humanitair oogpunt. Bush, Obama, Clinton…het zijn allemaal passanten (en “toevallig” allemaal uit dezelfde familiekringen en netwerken) die naar voren geschoven worden door de “Oude Wereldorde”; een schaduwregering die volledig bestaat uit schatrijke en invloedrijke Vrijmetselaars en Zionisten, die wij de financiële elite noemen. Het enige dat er toe doet is geld, macht en hun streven naar totale werelddominantie, zoals koningen en krijgsheren uit vroeger tijden. Het zijn meesters in het verkrijgen van wat ze willen, al zou dit betekenen dat ze ook een derde wereldoorlog zouden moeten starten.

 

Prominente politici, waar dan ook ter wereld, zijn de schoothonden van de financiële elite. Positieve verandering die zouden kunnen bijdragen aan een betere, gezondere wereld, staan nooit op hun agenda. Politici en hun dierbare “democratie” bestaan enkel en alleen om tot in de eeuwigheid hun dominante positie te behouden en te voorkomen dat we ooit over onszelf kunnen beslissen, en krijgen wat we als mensheid werkelijk verdienen; maximale vrijheid om onszelf te ontwikkelen tot wie we werkelijk zijn en wat we werkelijk willen.

 

De wet wordt gehandhaafd door criminelen, de banken bestuurd door rovers en de media gerund door professionele leugenaars. In een ontwikkelde samenleving worden de vijanden van het vrije volk achter tralies gestopt. In een democratie, hebben ze de macht.

 

Niet de zieken of werkelozen zijn de parasieten van de samenleving, maar de rijken en hun politici! Zij onttrekken een onevenredige hoeveelheid kapitaal uit de samenleving zonder dat dit geld ooit weer in de samenleving terugkomt. Honderden miljarden worden uit de economie onttrokken en verdwijnen op schimmige bankrekeningen in een ver buitenland. Niet alleen dat, maar dit geld blijft ook nog eens generatie op generatie “binnen de familie”.

 

Elke vier jaar zijn politici ineens weer je beste vrienden, want dan hebben ze je stem weer hard nodig. Met gezoete woorden beloven ze verbeterde koopkracht, meer werkgelegenheid, meer veiligheid, meer welvaart, betere zorg, minder immigratie; alles wat je als kiezer graag wilt horen. Maar zodra de verkiezingen voorbij zijn, zijn ze elke belofte straal vergeten en verschansen de partijen zich in achterkamertjes waar het illustere formatiespel gaat beginnen. Helaas, weer een illusie armer.

 

Politici zeggen en beloven alles om je stem te krijgen. Ze gebruiken “focusgroepen” om inzichtelijk te maken hoe het publiek op bepaalde boodschappen reageert. Focusgroepen zijn groepen kiezers uit alle rangen en standen van de maatschappij. Onderzoeksbureaus worden ingeschakeld om inzichtelijk te maken hoe deze focusgroepen op een bepaalde boodschap reageren zodat verkiezingsstrategieën hierop aangepast kunnen worden. Online polls zitten vol met suggestieve vragen die de niets vermoedende kiezers bewust dan wel onbewust naar een bepaalde partij “forceren”. In de verkiezingsstrijd wordt absoluut níets aan het toeval overgelaten. En aan het einde van de rit maakt het absoluut niets uit welke partij als grote overwinnaar uit de race komt en welke coalitie uiteindelijk gevormd wordt, want de macht achter de schermen -de financiële elite- verandert niet.

 

De mediamagnaten verkneukelen zich om te zien hoe miljoenen volgzame Nederlandse kiezers blindelings een van A tot Z gemanipuleerd systeem in stand houden. Niet alleen in Nederland, maar elk land waar de kapitalistische democratie wordt verheerlijkt wordt hetzelfde spel volgens dezelfde spelregels gespeeld.

 

Elke parlementaire democratie is gedoemd te vervallen in een plutocratie, waarbij de werkelijke macht bij een kleine groep rijke individuen ligt. Precies zoals de Griekse filosoof Plato in 380 voor Christus al omschreef. In tijden van verkiezingscampagnes prediken politici dat stemmen een recht is waar we trots op moeten zijn – dat democratie en vrijheid hand in hand gaan en dat kapitalisme en welvaart synoniemen zijn. Maar steeds minder mensen ervaren dit als waarheid.

 

Nog veel te weinig mensen realiseren zich dat vrijwel alle ministers geselecteerd worden binnen de kamers van vrijmetselaarsloges, rotary en business clubs en de Nyenrode campus. Dit is je reinste vorm van nepotisme, oftewel vriendjespolitiek. Een dergelijke selectieprocedure begint soms al jaren van te voren. Je wordt enkel minister als je ouders geld genoeg hadden om je naar een dure privéschool te sturen, als je pro-Europa bent, pro-Israël bent of als je sterke banden met het bedrijfsleven hebt. Kortom; als je in de juiste wieg geboren wordt. Daarom worden ministers niet democratisch gekozen, zij worden simpelweg geselecteerd door diegenen wiens belangen zij zullen behartigen. Zelden worden ministers geselecteerd op basis van hun kennis, intelligentie, verdienstelijkheid of integriteit.

 

En mocht -tegen alle verwachtingen in- de verkeerde partij winnen, dan kan zonder veel problemen de uitslag van een verkiezing alsnog gemanipuleerd worden. Want hoeveel kiezers weten precies wat er met hun stem gebeurd? Hoe “veilig” is elektronisch stemmen? Wie zijn de leden van de Kiesraad en door wie worden zij geselecteerd en aangenomen? Denk niet dat stemfraude alleen in bananenrepublieken voorkomt. Ook in Nederland gaat men over lijken als het om macht gaat. En in sommige gevallen letterlijk, als we de moord op Pim Fortuyn als een politieke moord beschouwen.

 

Vrijheid van meningsuiting

 

Naast het woord democratie is ook het begrip “vrijheid van meningsuiting” volkomen betekenisloos geworden. Tegenwoordig bekent vrijheid van meningsuiting niets anders dan; “Je kunt zeggen wat je wilt, maar er wordt toch niet naar geluisterd”. En als je behoort bij het kleine aantal mensen dat schuldig is aan “gedachtemisdaad” (m.a.w. mensen die liever hun eigen opinie vormen dan klakkeloos de mening van de slecht geïnformeerde meerderheid overnemen), dan wordt je al snel weggezet als anarchist, linkse or rechts radicaal of simpele ziel.

 

Het begrip gedachtemisdaad (thought crime in het Engels) komt uit de dystopische roman 1984 van George Orwell en betekent zoiets als een illegale gedachte; een gedacht die in strijd is met de ideologie van “het systeem” of de machthebbers.

 

Ook de media wordt beheerd en gecontroleerd door grote corporaties. En zoals elke andere corporatie streeft ook de media-business ernaar om zoveel mogelijk te verdienen met zo min mogelijk werk. Steeds meer journalisten durven uit de school te klappen en vertellen of beschrijven hoe het vak van journalist de afgelopen jaren steeds meer op prostitutie is gaan lijken waarbij ze zichzelf of hun verhaal verkopen aan de hoogste bieder waarbij geld belangrijker is dan de waarheid.

 

Slechts een handvol alternatieve nieuwssites, blogs en Facebookpagina’s strijden tegen de grote mediamachines. Maar ook Facebook maakt het mensen steeds lastiger maakt om gebeurtenissen kenbaar te maken en steeds vaker worden berichten en pagina’s verwijderd als deze té kritisch zijn wat betreft de mensenrechtenschendingen in Israël of wat betreft migratieproblematiek binnen de EU. Ook Facebook en Google zijn van die corporaties die niet willen dat er ook maar íets aan het huidige systeem verandert (tenzij het ze ten goede komt), omdat zij zich elke seconde van de dag bijna letterlijk voeden met alles wat wij op het internet doen.

 

Of het nu om Europees beleid gaat, landelijke politiek of lokale politiek; onze democratie is een keiharde leugen. Democratie in de letterlijke zin is niets anders dan een geloof, een politieke religie. Een religie voor de naïeve massa die liever in een leugen gelooft dan de kille waarheid onder ogen ziet. En iedereen die zijn kop in het zand steekt, iedereen die “gelooft” in deze politieke religie, iedereen die trouw op de gevestigde partijen blijft stemmen, is daarmee medeplichtig aan het in stand houden van een systeem dat enkel de superrijken dient. Een tot op het bot onrechtvaardig systeem dat onszelf en alle generaties na ons, als domme makke arbeidskrachten beschouwd die ervoor moeten zorgen dat de schatkist gevuld blijft.