De multiculturele leugen

Onze multiculturele samenleving is uitgelopen op een totale mislukking. Als we niet heel snel een manier vinden om met zoveel verschillende culturen in een relatief klein en dichtbevolkt land vreedzaam samen te leven, dan zal de instroom van tienduizenden extra asielzoekers gegarandeerd leiden tot een explosieve toename van voelbare maatschappelijke angst en onrust, van geweldsincidenten en criminaliteit, verkrachtingen en aanrandingen. Nog verdergaande bezuinigingen en versoberingen zullen worden doorgevoerd om de kosten van onze vernietiging op de eigen bevolking te verhalen en nog meer anti-discriminatiewetten zullen worden doorgevoerd om er voor te zorgen dat burgers op geen enkele manier hun ongenoegen over de blijvende instroom van asielzoekers mogen uiten.

 

Multiculturalisme, het idee dat totaal verschillende culturen in goede harmonie kunnen samenleven, elkaar kunnen aanvullen en van elkaar kunnen leren en een welvarende samenleving zal voortbrengen, is een praktische onmogelijkheid. Voorstanders van een multiculturele samenleving gaan compleet voorbij aan de onverenigbaarheid van bepaalde culturen. Zij gaan ervan uit dat mensen “zich wel aan zullen passen”, niet goedschiks dan maar kwaadschiks door allerlei regels en wetten in te stellen die discriminatie en belediging strafbaar maken. Veel mensen kunnen niet eens met hun buren of bloedeigen familie overweg, hoe kun je dan verwachten dat ze wel overweg kunnen met mensen uit culturen die er een compleet ander besef van normen en waarden op na houden!

 

De botsing tussen culturen is zo oud als de mensheid zelf. Een toonaangevend boek over dit onderwerp werd in de jaren 50 geschreven door de Amerikaanse socioloog David Riesman. Zijn boek The Lonely Crowd komt in deze tijd nog maar zelden ter sprake komt, maar de inhoud ervan is actueler dan ooit tevoren. Riesman beschrijft hierin dat multiculturalisme, ook in een land als Nederland, gegarandeerd zal mislukken. De oorzaak hiervan ligt niet zozeer in de strijd tussen het democratische kapitalistische Westen en het Islamitische theocratische Oosten of rassenverschillen, maar in de onverenigbaarheid van twee totaal verschillende sociologische systemen.

David Riesman

Riesman’s boek stelt ons in staat om actuele trends in de wereld te analyseren, en aan te tonen dat multiculturalisme tot onoverkomelijke problemen zal leiden als gevolg van de keiharde confrontatie tussen “traditie-gerichte” en “op-anderen-gerichte” samenlevingen.

 

Traditie-gerichte samenlevingen.

In een “traditie-gerichte” samenleving, vormen overtuigingen en geloofssystemen de basis van de hele samenleving. Alle normen en waarden zijn onveranderlijk en worden generatie op generatie doorgegeven, en voor diegenen die hiervan proberen af te wijken of zich los te breken, zijn er gepaste (lijf)straffen. Eer en schande zijn diep geworteld in deze samenlevingen. Wanneer de familie-eer geschaad is, voelen gezins- of familieleden zich genoodzaakt middels eerwraak de eer te herstellen. Geweld, intimidatie, angst en onderdanigheid zijn dan ook alom aanwezig in deze samenlevingen waardoor zij door de eeuwen heen nauwelijks veranderd zijn.

 

De Islam is een typisch traditie-gericht systeem. Veel hedendaagse Moslims denken en gedragen zich vrijwel hetzelfde als Mohammedanen 1400 jaar geleden. De Islam is een vastgeroest systeem dat niet of nauwelijks evolueert. De Islam als sociaal model is vijandig tegenover elke vorm van verandering. Veranderingen zijn een directe bedreiging voor elke traditie gerichte samenleving. Als de Koran, zoals alle Moslims denken, reeds voorziet in alle waarheden die voor de mensheid van toepassing zijn, waarom zou je hier dan over in discussie gaan of streven naar nieuwe innovatieve ontdekkingen of andere gedachten toestaan?

 

Hoewel de Islam het meest beruchte traditie-gerichte systeem is, vallen eigenlijk alle mensen of systemen die uit een “heilig” boek citeren waarvan zij beweren dat het de absolute en eeuwige waarheden betreft, in de categorie “traditie-gericht”. Orthodoxe Joden en fundamentalistische Christenen zijn evengoed traditie-gerichte mensen. Net als de Amish, een protestantse gemeenschap in Noord-Amerika die al zo’n driehonderd jaar onder exact dezelfde omstandigheden wonen, leven en werken.

 

Als je traditie-gericht bent, dan laat je de ouderen van de gemeenschap jouw leven definiëren. Islam, orthodox Judaïsme en anti-moderne christelijke sektes zoals de Amish vormen de perfecte hedendaagse voorbeelden. Deze religies hersenspoelen iedereen binnen hun samenlevingen en van kinds af aan wordt men aangeleerd om oude absurde regeltjes na te leven, die ooit in stoffige geschriften door mensenhanden zijn opgetekend. Niemand binnen een dergelijke samenleving heeft de vrijheid om te zeggen: “WTF?! Ik wil niet op die manier leven!” Als je wel zoiets ondenkbaars zou zeggen, dan zou je je familie schande toebrengen, uit de gemeenschap gedreven worden, of zelfs gedood wegens godslastering, ketterij of afvalligheid. Het doel van tradities is het verleden in het heden te houden en elke vorm van vooruitgang en verandering tegen te gaan.

sharia-netherlands-dutch-multiculturalism

Een traditie-gerichte cultuur is statisch, bevroren, zit vast in het verleden en gaat nergens heen. Het is onintelligent, achterdochtig en vijandig tegenover vrij-denken, veranderingen en innovatie, vaak zelfs tegenover wetenschap. Het wil dat alles voor altijd hetzelfde blijft. Het is primitief en achtergebleven, de vijand van moderniteit. Traditie-gerichte mensen neigen tot schaamte als ze ooit afwijken van de strikte normen van hun cultuur. Deze mensen zijn nooit vrij. Wie zich laat besturen door andermans systeem kan immers nooit vrij zijn!

 

Traditie-gerichte mensen zijn slaven van het verleden. Ze wedijveren met elkaar wie de oude regels het beste gehoorzaamt of wie de meeste koranverzen kan reciteren. Om niet ten schande te komen moeten ze alles volgens de richtlijnen van “het boek” doen. Het zijn de perfecte leden van een gehersenspoelde gemeenschap, wier geest wordt bestuurd vanuit het graf van een zogenaamde “profeet” uit het verre verleden. Een systeem van onveranderlijke geloofsovertuigingen dat is gebaseerd op een rigide orthodoxie leidt tot onveranderlijke sociale karakters. Deze mensen zijn conformistisch en niet vatbaar voor verandering of rede!

 

Op-anderen-gerichte samenlevingen

In het Westen is de overgrote meerderheid van de bevolking “op-anderen-gericht”, wat betekent dat ze zich met name focussen op wat anderen doen, wat anderen zeggen, wat anderen vinden, wat anderen hebben en wat anderen dragen. Op-anderen-gerichte mensen zijn de ideale slachtoffers van de kapitalistische commercie. Ze zijn gemakkelijk te beïnvloeden, uitermate ontvankelijk voor reclames en zullen zich altijd conformeren aan de massa. Met name de jeugd is als de dood om als buitenstaander beschouwd te worden door hun leeftijdgenoten. Hun leven draait veelal om de juiste kleding, de juiste merken, de juiste muziek, de laatste mobieltjes en de hipste trends.

 

Op-anderen-gerichte mensen schikken zich, veelal onbewust, graag naar anderen. Ook in het bedrijfsleven wordt de voorkeur gegeven aan mensen die zich graag en makkelijk schikken naar situaties en omstandigheden en met name de leidinggevenden. Politiek gezien is de eenvoudig manipuleerbare massa de beste kiezer. Riesman zegt dat, “op anderen gerichte mensen liever geliefd zijn dan gewaardeerd worden”. Deze mensen proberen emotioneel gezien vaak op één lijn te liggen met anderen en houden niet van conflicten. Binnen een bedrijf zijn ze essentieel voor de organisatie, maar hebben weinig eigen ideeën, tonen weinig initiatief en zullen zich niet snel of hard uit durven spreken tegen hun superieuren. Een veelgebruikte term voor deze mensen is meelopers of ja-knikkers. Hun obsessie voor anderen is de basis van hun gedrag. In het Engels hebben ze hier de uitdrukking “Keeping up with the Jones’s” voor. Dit betekent min of meer dat mensen minimaal over dezelfde of vergelijkbare materialistische zaken en voorzieningen willen beschikken als hun buren, omdat ze dan in dezelfde sociaal economische “kaste” vallen en niet graag voor “minder” aangezien worden. Waar in traditie-gerichte samenlevingen de achternaam van je familie bepalend is voor je sociaal economische status, is dat in onze samenleving veel meer gekoppeld aan je beroep, hoeveel geld of spullen je hebt, in wat voor auto je rijdt en hoe vaak je per jaar op vakantie gaat.

 

Eigenlijk is dit fenomeen een psychologisch proces wat er in veel gevallen voor kan zorgen dat je niet meer objectief kijkt naar wat je echt nodig hebt. Het kan er zelfs voor zorgen dat je je arm of ongelukkig voelt terwijl je dat in feite helemaal niet bent. Er zijn voorbeelden van multimiljonairs die zichzelf miserabel en arm voelen, omdat hun buurman miljardair is.

 

Een samenleving die gedomineerd wordt door op-anderen-gerichte mensen ontbreekt het vaak aan sterk en geloofwaardig leiderschap, houdt zich niet bezig met het vergaren van zelf-kennis en hecht geen enkele waarde aan spiritualiteit of aan het menselijk potentieel. Als we om ons heen kijken, dan hebben de op-anderen-gerichten de overhand. Zowel de politiek als het bedrijfsleven zit vol incompetente ja-knikkers en meelopers. We vinden ze in alle geledingen van de maatschappij. Riesman stelt dat de prijs van een dergelijke samenleving hoog is. Wanneer conformiteit boven individualiteit (of persoonlijke ontwikkeling) geplaatst wordt, dan verliest een samenleving zijn vermogen om helder en zelfstandig te denken en stagneert elke maatschappelijk vooruitgang die zou moeten leiden tot meer individuele vrijheid.

 

Op-anderen-gerichte mensen hebben vaak geen diepgewortelde ethische waarden. Ze missen een innerlijk moreel kompas en nemen klakkeloos de algemeen aanvaarde normen aan. Ze zijn niet authentiek, ze denken en zeggen wat anderen van ze verwachten. Voor hun zijn vriendschappen en relaties vergankelijk. Ook zijzelf kunnen van het ene op het andere moment uit de gratie vallen. Hoewel ze geobsedeerd zijn door relaties, is het onwaarschijnlijk dat ze zelf ooit een innige diepgaande relatie zullen aangaan. In zekere zin zijn het de meest eenzame mensen, zelfs in een grote menigte. Vandaar de titel van Riesman’s boek: The Lonely Crowd oftewel, de Eenzame Massa.

 

Men zou kunnen zeggen dat je ze nauwelijks mensen of individuen kunt noemen, maar slechts consumptie-eenheden die de economie op gang houden. In Marxistische termen zijn ze compleet vervreemd van hun arbeid en zichzelf. In existentiële termen, leven deze mensen te kwade trouw. Een Franse term hiervoor is “mauvaise foi” en beschrijft het psychologische fenomeen dat mensen, onder druk van maatschappelijke krachten, gemakkelijk valse waarden aannemen. Ze ontlopen hun eigen verantwoordelijkheden en verschuilen zich achter de massa.

 

Als je op-anderen-gericht bent, dan laat je anderen jouw leven definiëren. Je wilt populair zijn, geaccepteerd, normaal of liever zelfs “bijzonder” gevonden worden. Je vindt het vreselijk om door je gelijken afgekeurd te worden. Je wereld zou in elkaar storten als men je “vreemd” zou vinden, “niet modieus” of “niet cool”. Amerikaanse tienerfilms laten precies de aard zien van een cultuur die is gevormd naar op-anderen-gerichtheid. Elke tiener is wanhopig om populair te zijn, om deel uit te maken van de coole groep. Ze doen er alles aan om maar niet bestempeld te worden als kneus of nerd. Het is verplicht om normaal te zijn. Als je niet aan de norm voldoet heeft dit vaak een diepe impact op je sociale leven en je eigenwaarde.

 

Op-anderen-gerichte mensen zijn slaven van populariteit en acceptatie en moeten altijd de nieuwste gadgets en hipste kleding hebben. Het zijn perfecte leden van een materialistische consumptiecultuur. Van enige spiritualiteit is nauwelijks sprake.

 

Een op-anderen-gerichte cultuur is gebaseerd op een voortdurende analyse van wie hip is en wie passé, wie in hoog aanzien staat en op wie neergekeken wordt, wie modieus is en wie niet. Het is een infantiele, zelfzuchtige cultuur van onmiddellijke bevrediging, kunstmatigheid en oppervlakkigheid. Het is één grote populariteitswedstrijd. Het heeft geen diepe wortels, geen duidelijke waarden, en geen interesse in harde inzet en intelligentie. Easy money, het rustig aan doen, “chillen” en celebrity-cultuur overheersen. Iedereen wil de winnaar zijn van een Reality TV-programma als Idols of The Voice en van de ene dag op de andere rijk en beroemd worden, simpelweg om wie ze zijn, in plaats om wat ze hebben bereikt door er hard voor te werken en daadwerkelijk talent te ontwikkelen.

 

Het is een luie, egoïstische, hebzuchtige, cynische cultuur, gebaseerd op de laagste gemene deler, van mensen die met zo min mogelijk inzet zoveel mogelijk willen vergaren. Op-anderen-gerichte mensen zijn vaak verwikkeld in een permanente “rat race” en voelen dat ze voortdurend met hun naasten moeten wedijveren. Op-anderen-gerichte mensen denken dat ze in ware vrijheid leven, maar er is totaal geen sprake van vrijheid als je niet de vrijheid hebt of kent om jezelf te zijn, en als je niet kunt leven naar je eigen regels maar je leven continu door anderen laat bepalen.

 

Zoals David Riesman in zijn boek beschrijft, zijn op-anderen-gerichte mensen vaak de meest eenzame mensen. Veel van hen hebben een Facebook-obsessie en hun eigenwaarde is afhankelijk van het aantal “vrienden” en “likes”. Sociale media is het meest briljante alternatief voor het aloude brood en spelen waarmee Caesar het plebs onder totale controle hield. Facebook kost de elite niets, sterker nog, elk Facebook-account levert ze geld op! Mensen betalen een hoge prijs voor hun fictieve “vrienden” zonder dat ze het zich bewust zijn.

 

Op-anderen-gerichte mensen kijken altijd op naar beroemdheden, popsterren, rijke voetballers, acteurs, BN’ers en “soapies”. Beroemdheden genieten van alle aandacht die ze krijgen en hun aanbidders zouden niets liever dan in hun schoenen willen lopen en elke dag in schijnwerpers staan, omdat hun eigen leventje compleet leeg en saai is. Alleen een op-anderen-gerichte samenleving is ontvankelijk voor deze extreme en absurde vorm van verering. Kijk in de gemiddelde supermarkt of boekhandel eens naar het enorme aanbod van vrouwenbladen. Meterslange rijen van glossy boekjes waarin de mooiste modellen de laatste trends “verkopen”. In een traditie-gerichte samenleving zou dit ondenkbaar zijn.

 

Het is dan ook niet vreemd dat traditie-gerichte en op-anderen-gerichte mensen totaal geen raakvlakken hebben. Ze zijn niet in staat om zich in de ander in te leven of enige vorm van empathie en sympathie te tonen. Ze begrijpen elkaar niet, nemen ook de moeite niet om elkaar te begrijpen. Conflicten zijn dan ook onvermijdelijk als je deze mensen langdurig bij elkaar stopt.

 

Traditie-gerichtheid vs. Op-anderen-gerichtheid

Alle integratieproblemen draaien om het keiharde feit dat traditie-gerichte culturen en op-anderen-gerichte culturen nóóit in goede harmonie zullen kunnen samenleving op één plek. De beste oplossing is om ervoor te zorgen dat dergelijke tegenovergestelde samenlevingen zo ver mogelijk van elkaar verwijderd blijven, met een mogelijke uitzondering voor handel en toerisme. Omdat dit voor een deel al niet meer mogelijk is vanwege de vele verschillende culturen die zich vanaf de jaren 50 in ons land hebben geworteld, zullen er realistische oplossingen gevonden moeten worden om vanaf nu en in de toekomst onze eigen cultuur te waarborgen en toch op een vreedzame manier met elkaar te leren omgaan.

 

Helaas zijn traditie-gerichte culturen simpelweg niet in staat om zich op een gezonde manier te mengen met op-anderen-gerichte samenlevingen, of, naar-binnen-gerichte samenlevingen die we zo dadelijk zullen beschrijven. Andersom, zullen traditie-gerichte mensen zoals Moslims zich nooit volledig geaccepteerd of “thuis” voelen binnen een samenleving die gedomineerd wordt door op-anderen-gerichten.

 

Binnen zo’n gemengde samenlevingen is het onvermijdelijk dat er op zeker moment ghetto’s zullen onstaan, dat angst en achterdocht domineren, en dat er vanuit de verschillende groepen extremisten en fanatiekelingen zullen opstaan die zich met geweld tegen anderen groepen zullen keren die zij als decadent of bedreigend beschouwen. In tal van Engelse buitensteden zijn er de afgelopen decennia al ghetto’s ontstaan. Dit staat ons ook in Nederland te wachten als we als bevolking niet op tijd ingrijpen. Dus waarom zouden we nog langer doen alsof onze multiculti-samenleving ooit zal slagen? De linkse elite heeft de doodvonnis van onze cultuur in de jaren 50 al getekend. Wij als Nederlanders zullen zelf het tij moeten keren voordat het te laat is en onze Westerse gewoonten ondergeschikt zullen zijn aan regels en wetten van traditie-gerichte culturen zoals de Islam.

 

Nederland stond ooit bekend als een van de meest liberale landen maar is nu, dankzij de Islam, extreem reactionair geworden. Een steeds groter deel van de Nederlanders ergert zich steeds meer aan traditie-gerichte Moslims. Temeer omdat onze overheid elk verweer en argument van de zijde van het volk als racisme, discriminatie, haatzaaierij of respectloosheid afdoet en steeds vaker de kant van de moslims lijkt te steunen. Alle Islam-gerelateerde problemen in ons land worden in de basis veroorzaakt door de extreme islamitische traditie-gerichtheid. De meeste Nederlanders zijn op-anderen-gerichte en naar-binnen-gerichte mensen. Het is voor hun praktisch onmogelijk om zich goed in te leven in de, naar hun idee, achterlijke ideeën en levenswijze van traditie-gerichte Moslims of Joden. En andersom geldt dit net zo goed.

 

De bottom line is heel simpel: traditie-gerichte mensen zijn níet in staat om te integreren met samenlevingen die hun tradities verwerpen. Vijandigheid en conflicten zijn onvermijdelijk. Voor de traditie-gerichte mensen zijn het de tradities die hen definieert. Ze kunnen simpelweg niet zonder hun tradities leven. De kern van hun identiteit draait om tradities en de gemeenschapen zodra iemand hun tradities in twijfel trekt of “beledigt”, dan is vijandigheid vaak de enige manier waarop zij zich kunnen verdedigen. Een open en rationele discussie is veelal niet mogelijk met deze mensen.

 

Ondanks de wetenschap dat traditie-gerichte culturen niet goed samen gaan met onze cultuur, blijven politici (onder druk van de ware machthebbers achter de schermen) ons land overspoelen met drommen mensen die vroeg of laat een meerderheid in ons land zullen vormen en vroeg of laat onze cultuur aan hun regels zullen onderwerpen. Het resultaat hiervan, dat steeds duidelijker zichtbaar wordt, is een wederzijdse intolerantie en culturele frictie die uiteindelijk zal leiden tot een geruisloze overname van ons land, of een gewelddadige confrontatie.

 

Voor elke niet-Moslim is het simpelweg gezond verstand dat de boerka en nikab verboden moet worden aangezien dit kledingstuk volkomen indruist tegen de waarden van het Westen. Maar voor een moslim is zo’n verbod een directe aanval op de Islam. Beide partijen hebben in dit geval, gezien vanuit hun eigen standpunt, volkomen gelijk. Maar het is niet aan het Westen om gedwongen te worden vreemde tradities zonder meer te “respecteren”. Moslims in Europa (en Amerika) moeten ofwel integreren en hun tradities achter zich laten, of naar islamitische landen verhuizen om hun tradities daar tot het Einde der Tijden voort te zetten! Het oeverloze politiek-correcte gemoraliseer over het “respecteren” van fictieve, wrede, onderdrukkende religies en barbaarse culturen heeft allang de rationele grens overschreden!

 

Als het gaat om het zinvol bijdragen aan onze sociale en maatschappelijke evolutie, dan zijn traditie-gerichte mensen de ergste soort waar we mee te maken hebben. Ze zijn bijgelovig, angstig, rigide, blijven hangen in het verleden, zijn afkerig van veranderingen, ze vereren fictieve, jaloerse en wraakzuchtige Goden die louter op oude menselijke verzinsels zijn gebaseerd. Daarnaast zijn ze vaak ongeschoold, irrationeel en gedreven door haat tegen iedereen die anders denken dan zij of hun zelfverzonnen “God” of “profeet” niet respecteren.

 

Op anderen-gerichte mensen zijn de tweede groep die amper openstaat voor vooruitgang. Ze zijn vaak oppervlakkig, gedreven door een constante korte-termijn behoeftebevrediging, consumptie-gericht, geobsedeerd door status, goedgelovig en naïef, makkelijk te manipuleren en altijd bezig met uiterlijke schijn. De kans dat deze twee culturen ooit in goede harmonie en met wederzijds respect naast elkaar zullen leven, is nihil!

 

Om onze eigen cultuur te behouden en tegelijkertijd onze gezamenlijke verantwoordelijkheid te nemen ten aanzien van de vele generaties moslims en andere traditie-gerichte mensen die in ons land wonen, zullen we ook naar onszelf moeten kijken. Het is zinloos om dit aan de huidige politiek over te laten.

 

Nederlanders United! streeft daarom naar een Meritocratische democratie. Eén van de kernpunten van een meritocratische samenleving is een geleidelijke verschuiving van een op-anderen-gerichtheid naar een meer naar-binnen-gerichtheid.

 

Naar-binnen-gerichte mensen

Riesman beschrijft in zijn boek nog een derde categorie: de naar-binnen-gerichte mensen. Dit type mens is helaas veruit in de minderheid. Naar-binnen-gerichte mensen zijn mensen die al vroeg hun eigen waarden ontwikkelen, gebaseerd op persoonlijke ervaringen, begrip en inzicht. Vaak zijn hun ouders al een type vrijdenkers die hun kind de ruimte en omstandigheden hebben gegeven om zichzelf in vrijheid te ontwikkelen. Hippie-ouders, religieuze en politieke dissidenten, non-conformisten en vrijdenkers, uitzonderlijke en excentrieke ouders, neigen eerder naar-binnen-gerichte kinderen groot te brengen.

 

In een naar-binnen-gerichte samenleving zijn er geen tradities die gehoorzaamd moeten worden, geen trends die je hoeft te volgen. Iedereen heeft de vrijheid om zichzelf te zijn. Je bent vrij om te zijn wie je wilt zijn, om te doen wat jou vervulling geeft. Je hoeft niet over je schouders te kijken om te zien wat alle anderen doen. Je hoeft geen boek met regels te raadplegen. Er is geen indoctrinatie, geen mind control.

 

Nederlanders United! streeft naar een samenleving waarin naar-binnen-gerichtheid centraal staat in het onderwijssysteem. Mensen zouden ernaar moeten streven zichzelf te definiëren op basis van hun eigen standaarden, niet die van anderen, en niet die van oude tradities. Een wereld vol van zulke mensen zou geen enkele overeenkomsten meer vertonen met de wereld van vandaag de dag.

 

Traditie-gerichte mensen citeren oude profeten terwijl op-anderen-gerichte mensen direct beïnvloed worden door trends en de uitbuitende commercie. Naar-binnen-gerichte mensen daarentegen, zullen eerder de wijsheden van grote denkers en filosofen als Nietzsche, Camus of Baudrillard citeren. Namen die de meeste mensen zelfs nog nooit gehoord hebben omdat ons huidige onderwijssysteem totaal niet gericht is op ware (zelf)kennis, psychologie, filosofie of spiritualiteit.

 

Traditie-gerichte mensen denken dat de eeuwige en absolute “waarheid” in een stoffig boek staat geschreven. Op-anderen-gerichte mensen lopen blindelings achter talloze onbenullige “waarheden” aan die hun door de media wordt aangepraat. Naar-binnen-gerichte mensen daarentegen, zullen zich eerder afvragen of er daadwerkelijk iets als “de absolute waarheid” bestaat of dat waarheden slechts subjectieve percepties zijn.

 

Traditie-gerichte samenlevingen zoals de Islam en het Jodendom zijn patriarchaat: gedomineerd door mannen. Ze zijn mannelijk, agressief, sterk hiërarchisch en draaien om gehoorzaamheid, loyaliteit en verplichtingen. Op-anderen-gerichte samenlevingen zijn meer vrouwelijk, consensueel, coöperatief, inlevend, strevend naar gelijkheid, en meer gehecht aan emotionele intelligentie. Helaas zijn op-anderen-gerichte samenleving uitermate ontvankelijk voor manipulatie, met name door de media. Dat is de reden waarom onze maatschappij volledig wordt gecontroleerd en beheerd door het grootkapitaal, het bedrijfsleven.

 

Een naar-binnen-gerichte samenleving kan op het eerste gezicht vrij hard lijken, omdat het geen confrontaties uit de weg gaat. Naar-binnen-gerichte mensen zijn niet louter op zoek naar waardering of goedkeuring van anderen. Zij gaan liever een rationeel debat aan dan instemmend achter de meute aan lopen. Naar-binnen-gerichte mensen zijn over het algemeen genomen vaak gezondere types. Ze zijn zich meer bewust van de omgeving om zich heen, van wat ze eten en hoe ze leven, hoe we met de natuur en de dieren omgaan. Zij laten zich niet verleiden door de commercie. Het zelfzuchtige kapitalisme heeft sowieso geen vat op een naar-binnen-gerichte samenleving omdat mensen geen waarde meer hechten aan de laatste trends.

 

Nederlanders United! streeft naar een naar-binnen-gerichte samenleving waarin een meritocratische overheid mensen stimuleert en de ruimte biedt om zichzelf optimaal te ontwikkelen. Alleen rationele, gezonde, productieve, autonome en vrije mensen kunnen met elkaar een gezonde welvarende samenleving voortbrengen. In een dergelijke samenleving zijn er geen “meesters”, omdat autonome mensen geen meesters accepteren. Evenmin zullen er slaven zijn, omdat autonome mensen zich nooit tot een slaafse persoonlijkheid zullen verlagen.

 

Alleen een meritocratische, naar-binnen-gerichte samenleving kan vorm geven aan een grote culturele diversiteit zoals in ons land, doordat de focus niet meer ligt op oude tradities, of overconsumptie en zelfverrijking, maar in het nastreven van een gezonde welvarende en vreedzame samenleving. Het zou niet langer toegestaan worden dat kinderen op de lagere school geïndoctrineerd worden met gewelddadige fascistische sprookjes over wraakzuchtige Goden en uitverkoren volkeren. Binnen één generatie zou ons land vrij kunnen zijn van absurde religies die de mensheid al duizenden jaren achterhouden in onze menselijke ontwikkeling. Binnen één generatie zouden we ons tevens losgemaakt kunnen hebben van de religie die Kapitalisme heet, door geldcreatie weer in overheidshanden te plaatsen.

 

In een meritocratische samenleving draait het om maximale individuele ontwikkeling en maximale individuele vrijheid. Een meritocratische samenleving is uiterst tolerant, maar kan geen intolerante religies tolereren. Want als we die intolerantie tolereerden, dan zouden we ons schuldig maken aan het in stand houden van intolerantie, en daarmee indirect intolerant handelen. Daarom tolereren wij alle culturele en filosofische stromingen, zolang deze maar gekenmerkt worden door absolute tolerantie voor de rest van de wereld!