Extreme rijkdom is tegennatuurlijk

Kinderen van bijzonder lange ouders worden doorgaans minder lang dan hun ouders. Kortere ouders hebben meestal kinderen die langer zijn dan zij zelf. Evenzo zijn kinderen van zeer intelligente ouders vrijwel altijd minder intelligent. En minder intelligente ouders hebben vaak juist intelligentere kinderen. Gokkers die het ene na het andere spel winnen, verliezen uiteindelijk hun geld weer. En gokkers die het ene spel na het andere verliezen, zouden, als ze door konden blijven spelen, hun verlies uiteindelijk weer terug winnen.

 

De wiskundige en antropoloog Francis Galton noemde dit fenomeen: Regression to the mean, vrij vertaald als Terugkeer naar het gemiddelde. Zonder dit, zouden er in de natuur talloze extremen en excessen bestaan. Er zouden reuzen en dwergen bestaan, mensen met de intelligentie van goden en anderen met de intelligentie van een goudvis. Gokkers die “geluk” hebben zouden de rijkdom van hele naties winnen, en verliezers zouden, als ze het spel konden blijven spelen, de staatsschuld zelfs kunnen vergroten. Zonder terugkeer naar het gemiddelde zou elke stabiele gemeenschap volledig desintegreren.

 

Wanneer mensen zich tegen deze statistische wetmatigheid gaan verzetten, dan kun je wachten op problemen. Er is één gebied waarop terugkeer naar het gemiddelde in een duizelingwekkende mate wordt getrotseerd: rijkdom. De rijken worden alsmaar rijker, en niets dat hen ooit beteugelt. Naast een handvol superrijken die steeds rijker worden, zijn er ook miljarden armen op Aarde die nooit enige noemenswaardige rijkdom zullen vergaren.

 

Hoe kan zo’n oneerlijke verdeling van rijkdom zijn ontstaan? Hoe kan het dat deze meedogenloosheid in stand wordt gehouden? Het lijkt tegen alle wetmatigheden (en rechtvaardigheid) in te druisen. En toch zal het voor niemand een mysterie zijn waarom de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt. In elk eerlijk en natuurlijk systeem vindt “terugkeer naar het gemiddelde” altijd plaats. Zodra we merken dat dit fenomeen afwezig is, dan weten we met 100% zekerheid dat er menselijke mechanismen in werking zijn die een eerlijke en natuurlijke uitkomst voorkomen.

 

Kapitalistische democratie, met het gezin als de hoeksteen van de samenleving (en met “gezin” bedoelen wij families of kringen waarbinnen nepotisme en vriendjespolitiek gemeengoed zijn), is het maatschappelijke model dat deze oneerlijkheid in de hand werkt. Sterker nog, onze “democratie” is het instrument dat door de elite is ingezet om ervoor te zorgen dat zij zelf altijd winnen en de rest van de bevolking met lege handen achter blijft.

 

Meritocratie is het enige effectieve tegengif. In een meritocratische samenleving staat de natuurkracht die er voor zorgt dat er geen extremen kunnen ontstaan centraal. Binnen een Meritocratie zullen geen grote dynastieën meer zijn die eeuwenlang over macht, rijkdom en invloed beschikken. Iedereen begint aan dezelfde startlijn en iedereen krijgt dezelfde kansen. Een Meritocratie verschaft een egaal speelveld. Wie zou er tégen zo’n systeem zijn?

 

Als rijkdom kon worden uitgedrukt in lengte dan zouden de meesten van ons de grootte hebben van mieren, terwijl de superrijken zo hoog als bergen zouden zijn. Als mier zou je je de grootte van de superrijken niet eens voor kunnen stellen. En zij zouden het niet door hebben als ze op je gingen staan en je zouden pletten. Ergens weten we allemaal dat we in ogen van de elite helemaal níets zijn. In hun ogen zijn we domme uitvreters, loonslaven die ze hun dominante wil kunnen opleggen zonder dat we het beseffen. Ze beginnen oorlogen die de burgers miljarden kosten en hun miljarden opleveren, ten koste van miljoenen doden.

 

Het is van absoluut belang om je goed te realiseren dat de elite hun huidige positie níet hebben bereikt door middel van hard werken en talent. Ze zijn de begunstigden van een vals en corrupt systeem, een systeem dat zij zelf bedacht hebben. Een systeem dat ervoor zorgt dat ze hun geld en macht generatie op generatie door kunnen blijven geven. En jíj, die meespeelt door trouw te blijven stemmen, werkt mee aan het vergroten van hun macht en het creëren van je eigen armoede en nog meer ongelijkheid in de wereld. Neem ons advies ter harte: speel dit spel niet langer mee!

 

Stel je een superrijk persoon voor die een luxe restaurant binnengaat. Niemand kijkt naar hem. Niemand geeft blijk van zijn aanwezigheid. Niemand neemt zijn jas aan. Niemand begeleid hem naar een vrije tafel. Niemand biedt hem iets te drinken aan. Niemand geeft hem de menukaart. Niemand bedient hem, niemand kookt voor hem. Als niemand iets voor hem doet, is zijn rijkdom volkomen waardeloos!

 

Rijkdom is slechts een illusie die wij met z’n allen tastbaar maken. Rijkdom is niets anders dan een achterlijke sociale regeling tussen mensen. De rotte kern van deze regeling is dat arme en gewone mensen accepteren dat er schatrijke mensen zijn en dat hun rijkdom gerechtvaardigd is. Het gewone volk houdt zich voor dat de rijken hen iets te bieden hebben, willen graag met rijken gezien worden en vinden het reuze interessant om rijke mensen te kennen, ook al weten ze dat de rijken in werkelijkheid op hun neerkijken. Mensen kruipen voor de rijken, ze kijken tegen rijken op alsof het goden zijn.

 

De superrijken doen er alles aan om de illusie van hun rijkdom en macht in stand te houden. Zij zijn als het ware als de Tovenaars van Oz. Als we met z’n allen achter het gordijn konden kijken, dan zien we slechts een handvol oude grijze mannen. Dit zijn de Don Corleone’s van de financiële elite, de Godfathers die over tientallen miljoenen lijken zijn gegaan in hun jacht naar rijkdom en werelddominantie, en die na hun dood alles overdragen aan hun kinderen en familie, die op gelijke voet verder zullen regeren en domineren.

 

Niemand anders dan wij met z’n allen, zijn verantwoordelijk voor hún rijkdom en daarmee ook verantwoordelijk voor de armoede van miljarden. Zolang wij toestaan dat de rijken het “recht” hebben om over ons lot te beschikken, verdienen wij het misschien ook wel om slechts een slaaf te zijn. Enkel een dwaas kiest er voor om een slaaf te zijn wanneer hij ten allen tijde ook voor vrijheid kan kiezen.

 

Screw_the_miljonairsMisschien moeten we ons eindelijk eens actief tégen de rijken gaan keren, door ze simpelweg te negeren. Houd niet langer de deur voor ze open, buig niet voor ze, kijk zelfs niet naar ze. Laten we alle multimiljonairs en desnoods alle politici “demoniseren”, te beginnen in Nederland, in de PC Hooftstraat, in ’t Gooi, in Wassenaar. Negeer ze, beschimp ze, lach ze uit, haal je neus voor hun op. Als we iets tegen de enorme welvaartskloof willen doen, dan moeten we ook anders tegen rijkdom gaan aankijken. Extreme rijkdom is niet benijdenswaardig. Misschien moeten we de extreem rijken gaan zien als melaatsen waar we met een grote boog omheen lopen. De ware parasieten van de samenleving zijn niet de werklozen, zieken, ouderen of asielzoeker, het zijn de rijken! Zij onttrekken miljarden uit de samenleving, óns geld, dat nimmer meer terugkeert naar de bevolking maar dat zij generatie op generatie binnen hun families houden!

 

We weten allemaal dat de grote meerderheid van alle rijkdom ter wereld, in handen is van minder dan 1% van de wereldbevolking. Dus waarom bedelen om een paar kruimels? Kies voor een nieuw systeem. Onze kapitalistische democratie dient vernietigd te worden, het is nooit anders geweest dan een middel om de bevolking te onderdrukken en de rijken rijker te maken. Alleen een Meritocratie kan ons de vrije samenleving bieden waar we recht op hebben. Een natuurlijke samenleving zonder onnatuurlijke extremen.